یک شنبه...

زندگی روز به روز پیچیده تر میشود، فهمیدن آدمها و درک افراد بیشتر اوقات صدمه زنند اند فقط میشود از شان درس گرفته. داریم شرایط را برای خودمان سخت میکنیم به جای اینکه در دل هم اعتماد بوجود بیآوریم تلاش داریم همش کمبودهایم مان را با بدی کردن بروز دهیم. دو نفر باهم دوست میشویم تا آنجاییکه فایده مان باشد طرف فرد را میگیریم ولی می بینی یک وقت که آن کی دوست فکرمیکردی بدتر از دشمن ات بهت ضربه میزند، هر آنچه راز دل ات را باهاش گفته بودی، هر چه از آرزوهایت بهش گفته بودی، از خودت گفته بودی، از ضعف های که بهش نمایان کردی بودی برایت بن بست میسازد.

ولی با هر چی بدی باید بتوانی کنار بیایی تا ثابت کنی هنوز خوش باور های وجود دارند که دل شان مثل شیشه صاف و زلال اند به ساده گی باور میکنند چون هر آنچه در دل شان میگذرد را با شما در میان میگذارند، این آدمهای ساده چقدر تنفر انگیز اند همه چی و همگی را مثل خودشان فکر میکنند. فکر میکنند هر حرف و کلام که میشنوند از دل آدمها است نمیدانند که فقط شیرینی زبان شان است. هرگز و هرگز دل این چنین فرشته ها را نشکنید شاید دوستان بهتری بیابید اما هیچ وقت و هیچ وقت چنین دوست نمی یابید. ما آدمها خودمان با کارهای که میکنیم هزاران حرف که در دل مان هست را بیان میکنیم. راستی چرا دو روی یک سکه یکی نیست؟؟؟

دو روی یک سکه هیچوقت یکسان نبوده، انسانها هم روز به روز دارند به همین سمت پیش میروند که نباید یک روی داشته باشند، به هر اندازه که بیشتر دروغ بگویند فکر میکنن با نمکتر اند و با هوشتر اما ندانسته دارند ثابت میکنند که انسان میتواند پست_تر از آنچه تصور آدمی ایست باشند.

متنفرم از این چنین کردار که پیش یکی با یک ظاهر نمایان شوم و پیش فرد دیگری با یک ظاهر دیگر که هیچ باهم همخوانی نداشته باشد.